Ψυχολογος -Ψυχοθεραπευτρια

Η αγάπη μου για τα παιδιά ήταν εκείνη που με οδήγησε αρχικά στον χώρο των Παιδαγωγικών. Ήθελα να βρίσκομαι κοντά τους, να κατανοώ τον κόσμο τους και να μπορώ να τα στηρίζω καθώς μεγαλώνουν. Με τον χρόνο, όμως, γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να προχωρήσω ακόμη βαθύτερα στην κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής. Έτσι, συνέχισα τις σπουδές μου στην Ψυχολογία, την Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική στο University of Bolton στην Αγγλία, ενώ συνέχισα την ακαδημαϊκή μου πορεία με μεταπτυχιακές σπουδές στην Κλινική Ψυχολογία στο University of Essex.

Πάντα πίστευα πως η παιδική ηλικία έχει κάτι αληθινά μαγικό. Είναι η περίοδος όπου ο κόσμος μοιάζει καινούριος, γεμάτος φαντασία, παιχνίδι και δυνατότητες. Μεγαλώνοντας, συχνά απομακρυνόμαστε από αυτή τη ματιά και το παιδί μέσα μας αρχίζει να κρύβεται. Αναζητώντας τρόπους να έρθω πιο κοντά σε αυτόν τον κόσμο του συμβολισμού, της δημιουργικότητας και του παιχνιδιού, γνώρισα τη Δραματοθεραπεία και ξεκίνησα την εκπαίδευση στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παιγνιοθεραπείας & Δραματοθεραπείας «Άθυρμα».

Στην πορεία της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής μου διαδρομής είχα την ευκαιρία να εργαστώ θεραπευτικά με παιδιά, εφήβους και ενήλικες, τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό πλαίσιο, καθώς και να υποστηρίξω γονείς στις δυσκολίες και στα ερωτήματα που μπορεί να συνοδεύουν τη γονεϊκότητα. Η κλινική μου εμπειρία έχει διαμορφωθεί μέσα από διαφορετικά θεραπευτικά πλαίσια στην Αθήνα και την Πάτρα.

Παράλληλα, συνεχίζω να εμπλουτίζω τις γνώσεις και τα θεραπευτικά μου εργαλεία μέσα από συνεχή εκπαίδευση και επιμόρφωση. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια και συνέδρια γύρω από το ψυχικό και διαγενεακό τραύμα, την ψυχική ανθεκτικότητα, και τις δημιουργικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ενώ έχω εκπαιδευτεί  και στη χρήση ψυχομετρικών και αξιολογητικών εργαλείων.

Σήμερα εργάζομαι ως ψυχολόγος, παρέχοντας θεραπευτική υποστήριξη σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες, καθώς και συμβουλευτική γονέων και ομαδικές θεραπευτικές παρεμβάσεις. Πιστεύω βαθιά στη σημασία της συνεχούς εκπαίδευσης και της εποπτείας ως αναπόσπαστων κομματιών της θεραπευτικής δουλειάς και της ευθύνης που συνοδεύει έναν ψυχολόγο.

Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που με καθοδηγεί είναι η πίστη μου στη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Για μένα, η θεραπεία δεν αφορά μόνο τις γνώσεις και τις τεχνικές, αλλά πρωτίστως τη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Μια σχέση στην οποία ο καθένας μπορεί να έχει τον χώρο και τον χρόνο να ακουστεί, να εκφράσει όσα τον απασχολούν και να κατανοήσει βαθύτερα τον εαυτό του. Προσπαθώ να συναντώ κάθε άνθρωπο που με εμπιστεύεται με σεβασμό, αποδοχή, αυθεντικότητα και φροντίδα, δημιουργώντας μαζί του έναν χώρο όπου μπορεί, με τον δικό του ρυθμό, να πλησιάσει περισσότερο τον εαυτό του.

Ίσως στην αρχή να μη γνωρίζεις ακριβώς τι χρειάζεσαι ή από πού να ξεκινήσεις. Μπορεί απλώς να γνωρίζεις ότι κάτι σε δυσκολεύει, ότι κάτι επαναλαμβάνεται ή ότι ο τρόπος που νιώθεις αυτή την περίοδο έχει γίνει δύσκολο να τον διαχειριστείς μόνος σου.

Η στήριξη βρίσκεται στην εμπειρία ότι δεν χρειάζεται να είσαι μόνος με όλα αυτά.

Στην παρουσία ενός ανθρώπου που σε ακούει με προσοχή, που προσπαθεί να κατανοήσει τη δική σου εμπειρία και που μπορεί να μείνει μαζί σου και στα πιο δύσκολα σημεία, χωρίς να βιάζεται να τα διορθώσει ή να σου πει πώς θα έπρεπε να αισθάνεσαι.

Μέσα από αυτή τη σχέση, σιγά σιγά, μπορεί να δημιουργηθεί περισσότερη εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Και όταν αισθανόμαστε αρκετά ασφαλείς, μπορούμε να αρχίσουμε να πλησιάζουμε και όσα μέχρι τότε ήταν δύσκολο να κοιτάξουμε.

Η επούλωση μπορεί να ξεκινήσει όταν δημιουργείται αρκετός χώρος και ασφάλεια ώστε να πλησιάσουμε όσα έχουμε βιώσει, να τα κατανοήσουμε και να τα εντάξουμε με έναν πιο φροντιστικό τρόπο στη δική μας ιστορία.

Σημαίνει περισσότερο ότι μπορούμε να επιστρέψουμε σε όσα μας έχουν επηρεάσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Με περισσότερη κατανόηση, περιέργεια και φροντίδα για τον εαυτό μας.

Να αναγνωρίσουμε εμπειρίες που μας έχουν διαμορφώσει, ανάγκες που ίσως έμειναν πίσω, συναισθήματα που δυσκολευτήκαμε να εκφράσουμε ή τρόπους που κάποτε χρειάστηκε να αναπτύξουμε για να προστατευτούμε.

Μέσα στη θεραπευτική σχέση υπάρχει χώρος να τα εξερευνήσουμε μαζί, με τον χρόνο που χρειάζεται ο καθένας. Όχι για να αλλάξουμε όσα συνέβησαν, αλλά για να κατανοήσουμε καλύτερα το αποτύπωμά τους στο σήμερα και να αρχίσουμε, όπου είναι δυνατό, να σχετιζόμαστε διαφορετικά μαζί τους.

Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδικασία μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται περισσότερος εσωτερικός χώρος.

Η ανάπτυξη έρχεται καθώς γνωρίζουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και δημιουργούμε περισσότερο χώρο για όσα είμαστε, όσα χρειαζόμαστε και όσα έχουν πραγματικά σημασία για εμάς.

Μέσα από αυτή τη βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό μας, μπορούμε να αναγνωρίζουμε πιο καθαρά όσα αισθανόμαστε και χρειαζόμαστε,

 να κατανοούμε τα όριά μας και τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τους άλλους. Να παρατηρούμε μοτίβα που επαναλαμβάνονται και, εκεί όπου κάποτε υπήρχε ένας γνώριμος τρόπος αντίδρασης, να ανακαλύπτουμε σταδιακά ότι μπορεί να υπάρχει χώρος και για μια διαφορετική επιλογή.

Η ανάπτυξη συχνά βρίσκεται σε μικρές, ουσιαστικές αλλαγές: στο να μπορέσουμε να πούμε ένα «όχι», να εκφράσουμε μια ανάγκη, να εμπιστευτούμε περισσότερο, να φροντίσουμε τον εαυτό μας ή να κάνουμε επιλογές που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Και κάπως έτσι, κάθε μικρή αλλαγή μπορεί να ανοίγει τον δρόμο για μια βαθύτερη σχέση με τον εαυτό μας και έναν πιο συνειδητό τρόπο να προχωράμε.

Μπορεί μέσα από την ανάπτυξη να συναντήσουμε ξανά κάτι που χρειάζεται στήριξη ή ένα κομμάτι μας που χρειάζεται περισσότερη φροντίδα και επούλωση.